Kamica ślinianek (łac. sialolithiasis) – choroba polegająca na tworzeniu się w wyniku zaburzeń w wytwarzaniu śliny złogów (tzw. „kamieni”) w obrębie ślinianki lub jej przewodu.
Epidemiologia Kamica jest najczęstszą chorobą dużych ślinianek. Mężczyźni chorują dwukrotnie częściej niż kobiety. Chorują najczęściej osoby powyżej 40. roku życia.
W około 85% przypadków kamica występuje w śliniance podżuchwowej (jedynie 2% dotyczy małych gruczołów ślinowych), zwykle jednostronnie (75%). Wynika to z uwarunkowań anatomicznych: przewód wyprowadzający ślinianki podżuchwowej jest długi (ma ok. 5,5 cm) i wąski (2-4 mm średnicy) przewód zagina się dwukrotnie, w tym raz ku górze pod kątem prostym ślina musi pokonać siłę grawitacji ślina ślinianki podżuchwowej zawiera dużo wapnia (2× więcej niż przyusznicy), dużo mucyn, jest bardziej lepka niż przyusznicy i ma wyższe pH.
Kamienie ślinowe mogą przybierać różne kształty i rozmiary (2 mm do 2 cm), które zależą od składu chemicznego i umiejscowienia.
Patogeneza Przyczyny powstawania nie zostały jeszcze do końca poznane. Prawdopodobnie są one związane z wieloma czynnikami, m.in. poziomem elektrolitów w organizmie oraz z dietą. Duże znaczenie mają też zastój śliny, stany zapalne ślinianki i zwężenia przewodu wyprowadzającego.