Zhuangzi (znaczenie: Mistrz Zhuang; w Polsce obowiązuje również spolszczone określenie Czuang-tsy; ok. 369 – ok. 286 p.n.e.) – myśliciel i pisarz, którego nauka była wyższym etapem w rozwoju starożytnego taoizmu. Najgłębsze znaczenia jego alegorii stanowią od wielu stuleci przedmiot wnikliwych badań. Zhuangzi był najwcześniejszym ze znanych krzewicieli nauk Laozi, wymienia się go wśród najważniejszych mistrzów taoizmu.
Na imię miał 周 Zhōu. Pochodził z Meng (蒙城 Méng Chéng) w państwie Song (dziś pogranicze prowincji Szantung i Henan), okręgu leżącego blisko granicy z państwem Chu i będącego pod silnym wpływem kultury tego południowego mocarstwa. Według Sima Qiana miał pochodzić z miasta Meng (leżącego nieco na północ od współczesnego Shangqiu w Henanie) i był współczesny takim władcom jak król Hui z Liang (panował 370— 355 p.n.e.), Xuan z Qi (pan. 319—301 p.n.e.) i Wei z Chu (pan. 339—329 p.n.e.). Żył więc mniej więcej w tym samym czasie co Mencjusz. Znany był także jako: 蒙吏, Méng Urzędnik, 蒙莊 Méng Zhuāng i 蒙叟 Méng Starszy.
Przez całe życie Zhuangzi Chiny były sceną wojen domowych, pogrążających cały kraj w atmosferze militaryzmu, spisku i agresji. Dążył do polepszenia niespokojnej sytuacji w kraju poprzez głoszenie filozofii taoistycznej.