Determinizm środowiskowy (determinizm klimatyczny, enwiromentalizm, ) to koncepcja zakładająca, że środowisko przyrodnicze w sposób decydujący kształtuje rozwój społeczeństw, kultur i cech psychofizycznych jednostek. W odróżnieniu od determinizmu geograficznego, który koncentruje się na roli ukształtowania terenu i położenia geopolitycznego, determinizm środowiskowy obejmuje szerszy zakres czynników: klimat, gleby, florę, faunę, dostęp do wody i występowanie chorób zakaźnych.
Koncepcja ta dominowała w geografii anglosaskiej na przełomie XIX i XX w., ale została odrzucona przez współczesną naukę jako nadmiernie uproszczona i obciążona ideologicznie.
Geneza Poglądy łączące środowisko z cechami ludów formułowano już w starożytności. Grecki geograf Strabon (I w. p.n.e. / I w. n.e.) pisał o wpływie klimatu na rozwój cywilizacyjny, argumentując, że klimat Grecji sprzyja wyższemu poziomowi rozwoju niż warunki panujące w regionach cieplejszych lub zimniejszych. Hipokrates w traktacie O powietrzach, wodach i miejscach (V w. p.n.e.) wiązał cechy fizyczne i temperament ludów z warunkami klimatycznymi. Arystoteles w Polityce twierdził, że ludy zamieszkujące zimne regiony są odważne, lecz pozbawione zdolności politycznych, podczas gdy mieszkańcy Azji wykazują cechy przeciwne.