Taylor był pierwszym nie-Amerykaninem na stanowisku prezesa Association of American Geographers (1941).
Krytyka i odrzucenie
Posybilizm Najwcześniejszą systematyczną odpowiedzią na determinizm środowiskowy był , sformułowany przez francuską szkołę geografii. Paul Vidal de la Blache argumentował, że środowisko wyznacza ramy możliwości, ale to człowiek dokonuje wyborów. Termin posybilizm wprowadził Lucien Febvre w 1922 r..
Krytyka antropologiczna Franz Boas odrzucił determinizm środowiskowy na podstawie badań terenowych wśród Inuitów, argumentując, że rozwój kultury zależy od historii danego ludu i jego kontaktów z innymi grupami, a nie wyłącznie od środowiska. Alfred Kroeber w latach 20. XX w. wykazał, że środowisko może ograniczać, ale nie wyjaśnia powstania i rozprzestrzeniania się cech kulturowych.
Odrzucenie po II wojnie światowej Po II wojnie światowej determinizm środowiskowy został odrzucony jako pseudonaukowe uzasadnienie dla rasizmu, kolonializmu i ludobójstwa. Teoria klimatyczna Huntingtona służyła uzasadnianiu wyższości rasy białej i naturalności imperializmu.