W 1989 otrzymał godność kapelana honorowego Jego Świątobliwości, a w 1994 prałata domowego Jego Świątobliwości. W 1992 został kanonikiem honorowym, zaś w 1994 kanonikiem gremialnym Kapituły Katedralnej Pelplińskiej.
W 1983 został wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie. W latach 1992–2003 sprawował w nim urząd rektora. Ponadto w latach 1984–1986 wykładał w Wyższym Seminarium Duchownym w Koszalinie, a w latach 1994–1995 w Wyższym Seminarium Duchownym w Elblągu.
25 marca 2003 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji włocławskiej. 26 kwietnia 2003 otrzymał święcenia biskupie i odbył ingres do bazyliki katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włocławku. Głównym konsekratorem był arcybiskup Józef Kowalczyk, nuncjusz apostolski w Polsce, a współkonsekratorami Bronisław Dembowski, ustępujący biskup diecezjalny włocławski, i Jan Bernard Szlaga, biskup diecezjalny pelpliński. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Iustitia, pax et gaudium” (Sprawiedliwość, pokój i radość). W diecezji włocławskiej zreorganizował kurię. Ustanowił radę ds. święceń, diecezjalny zespół ds. stałej formacji kapłanów i studyjny zespół ds. duszpasterstwa ogólnego. Utworzył Diecezjalny Ośrodek Duszpasterstwa Akademickiego we Włocławku.