Ignacy Bator ps. „Opór”, „Płot” (ur. 13 listopada 1916 w Drobnicach, pow. wieluński, zm. po 3 sierpnia1944 w Warszawie) – porucznik Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, cichociemny, uczestnik powstania warszawskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari. Zwykły Znak Spadochronowy nr 130, Bojowy Znak Spadochronowy nr 1625.
Życiorys Od 1923 uczył się w szkole powszechnej w Drobnicach, od 1926 w Radoszewicach, od 1928 w Osjakowie. Z powodu trudnych warunków bytowych w wieku dwunastu lat opuścił rodziców, pracował w Urzędzie Stanu Cywilnego w Osjakowie, następnie na dwuletniej praktyce w Zarządzie Gminy Radoszewice, później przez rok w tamtejszym Urzędzie Pocztowym.
Od listopada 1934 jako ochotnik na kursie rekruckim, następnie przydzielony do Pułku Radiotelegraficznego w Warszawie, od stycznia 1935 w Szkole Podoficerskiej. Po jej ukończeniu 23 grudnia 1935 awansowany na stopień kaprala. Od 15 września 1936 jako żołnierz nadterminowy, przygotowywał się do zdania egzaminu dojrzałości. Od września 1937 przeniesiony do rezerwy. Po pół roku bezskutecznego poszukiwania pracy, od 15 kwietnia 1938 w II Oddziale Sztabu Głównego WP jako radiooperator, przydzielony do grupy goniometrycznej, namierzającej obce radiostacje.