thumb|300px|Tokarz przy pracy Toczenie – rodzaj obróbki wiórowej stosowany najczęściej do obrabiania powierzchni zewnętrznych lub wewnętrznych przedmiotów w postaci brył obrotowych lub brył/zarysów osiowo-symetrycznych. Istnieje możliwość uzyskiwania metodą toczenia również innych kształtów niż obrotoweNa tokarkach karuzelowych.. Toczenie polega na oddzielaniu nożem tokarskim warstwy materiału z przedmiotu, w celu uzyskania pożądanego kształtu i wymiarów. Tokarka jest obrabiarką przeznaczoną do obróbki powierzchni zewnętrznych (toczenie) i wewnętrznych (wytaczanie).
Kinematyka toczenia Ruchy występujące w trakcie realizacji toczenia można podzielić na:
ruchy podstawowe: ruch główny i ruch posuwowy, ruchy pomocnicze: ruchy mające na celu ustawienie narzędzia względem przedmiotu obrabianego (skrawanie się wtedy nie odbywa).
Ruchy podstawowe oznaczone są na rysunku i nazywane są:
prędkością skrawania vc, prędkością posuwu vf, prędkością wypadkową ve.
Prędkość wypadkowa (efektywna) ve, jest sumą wektorową prędkości skrawania oraz posuwu. Definiuje się również kąt ruchu wypadkowego, zawarty między wektorami vc i ve.