Rzeźba plenerowa – wolnostojące dzieło rzeźbiarskie, mające cechy dzieła sztuki, pełniące funkcje ozdobne.
W przeciwieństwie do pomnika rzeźba plenerowa nie posiada wyraźnych funkcji memoratywnych. Rzeźby plenerowe najczęściej znajdują się w parkach, na placach, w otoczeniu zieleni (np. na osiedlach mieszkaniowych, przed gmachami edukacyjnymi i kulturalnymi)). Są to rzeźby figuralne, animalistyczne lub abstrakcyjne. Twórcy stosują różne techniki i materiały – metal, kamień, beton. Niektóre z nich wzbogacane są mozaikową dekoracją.
Historia rzeźb plenerowych w Polsce Rzeźby plenerowe pojawiły się w przestrzeni publicznej różnych miast po II wojnie światowej. Były one wynikiem polityki edukacyjnej, która zakładała szeroki dostęp społeczeństwa do sztuki współczesnej, a także opiekę państwa nad artystami. Pochodziły z zamówień władz miasta, spółdzielni mieszkaniowych lub mecenatu wielkich zakładów przemysłowych. Powstawały one masowo w latach 60. i 70. XX w. Młodzi artyści otrzymywali mieszkania, pracownie, stypendia, w zamian za to ich rzeźby zaczęły zdobić przestrzeń zieloną. Rzeźby te miały ożywiać nowo powstające osiedla, odróżniać je od siebie. Często ogłaszane były konkursy na projekty rzeźb, które były prezentowane jako wystawy rzeźb plenerowych. Takie praktyki stosowane były m.in.