Hans Hahn (ur. 27 września 1879 w Wiedniu, zm. 24 lipca 1934 tamże) – austriacki matematyk i filozof. Rozwijał topologię i analizę, zwłaszcza rzeczywistą, funkcjonalną i rachunek wariacyjny. W filozofii reprezentował pozytywizm logiczny.
Życiorys Uczył się w Technische Hochschule w Wiedniu, doktoryzował się w 1902 na Uniwersytecie Wiedeńskim. Studiował też w Strasburgu, Monachium i w Getyndze, wykładał w Innsbrucku i Wiedniu. W 1921 został mianowany profesorem na Uniwersytecie Wiedeńskim. Był promotorem m.in. Mengera (w 1924), Hurewicza (w 1926) i Gödla (w 1929),
Wśród matematycznych osiągnięć Hahna, do najbardziej znanych należą: twierdzenie Hahna-Banacha (które opublikował w 1927, dwa lata przed Banachem); twierdzenie Banacha-Steinhausa (które udowodnił niezależnie od Banacha i Steinhausa, choć po nich); twierdzenie Hahna o rozkładzie dla miar ze znakiem; twierdzenie Hahna-Mazurkiewicza charakteryzujące ciągłe obrazy odcinka; twierdzenie o zanurzaniu grup abelowych liniowo uporządkowanych w grupę addytywną ciała rzeczywiście domkniętego.