Bezwzględność i samowola Hiszpanów doprowadziły w krótkim czasie do wybuchu nowych powstań w Niderlandach. Początkowo niepokoje obejmowały nieliczne regiony, były także nieskoordynowane, szybko jednak powstanie ogarnęło cały kraj. Wojnę osiemdziesięcioletnią rozpoczęła bitwa pod Heiligerlee w roku 1568, która była pierwszym większym militarnym starciem obu stron. Hiszpanom naprzykrzali się zwłaszcza marynarze niderlandzcy atakujący transporty morskie i punkty przerzutowe. W roku 1572 powstańcy osiągnęli pierwszy większy sukces zdobywając prowincje Zelandii i Holandii. Namiestnikiem zajętych terenów mianowano Wilhelma I Orańskiego, co dawało mu faktycznie przywództwo nad całym powstaniem.
W latach 1572–1573 armia hiszpańska pod wodzą Fryderyka z Toledo zdobyła szereg miast niderlandzkich. 8 października 1573 r. ze względu na otwarcie przez obrońców śluz Alkmaaru i zatopienie terenów sąsiadujących z miastem, Hiszpanie musieli odstąpić od jego oblężenia. Trzy dni później w bitwie morskiej w zatoce Zuiderzee gezowie morscy zadali klęskę próbującej przedostać się ku Amsterdamowi flocie hiszpańskiej, po czym zajęli miasto Middelburg.