Armata przeciwlotnicza 75 mm – półautomatyczna armata przeciwlotnicza opracowana w latach 1934–1938 przez konstruktorów Starachowickich Zakładów Górniczo-Hutniczych będąca na uzbrojeniu Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.
Opis działa thumb|Armata przeciwlotnicza 75 mm wz. 36 z obsługą na ćwiczeniach Projekt armaty został opracowany w 1933. W październiku 1934 wykonano dwa próbne modele nazwane wz. 34 i poddano licznym próbom. Mimo wykrytych usterek, armaty odpowiadały nakreślonym przez wojsko wymaganiom.
Od 1936 produkowana przez fabrykę Towarzystwa Starachowickich Zakładów Górniczych SA. Do uzbrojenia Wojska Polskiego wprowadzona w 1937. Pierwsze dwa prototypy pokazały, że działo ma donośność 14,5 km oraz maksymalny pułap 9,5 km, przy prędkości początkowej pocisku 800 m/s. Armata została skonstruowana w dwóch typach: 75 mm armata przeciwlotnicza wz. 36 oraz wz. 37. Posiadała lufę z półsamoczynnym zamkiem klinowym, hydropneumatyczny oporopowrotnik, mechanizmy podniesieniowy i kierunkowy oraz łoże górne i dolne, które umieszczone były na opuszczanym w czasie strzelania podwoziu czterokołowym. Amunicję stanowiły pociski odłamkowe wypełnione materiałem kruszącym i wyposażone w zapalnik czasowy.