Był głównym realizatorem polityki budowlanej miasta, która po raz pierwszy w dziejach Łodzi doprowadziła do powstania prawie 20 nowych budynków szkolnych.
15 czerwca 1929 zrezygnował z pracy na etacie miejskim, projektując wyłącznie na własny rachunek kolejne budowle, głównie budynki użyteczności publicznej, ale i budynki mieszkalne. Mieszkał cały czas w Łodzi.
Podczas okupacji niemieckiej nie miał prawa wykonywać zawodu architekta, tak jak wszyscy Polacy, pracował więc jako szeregowy kreślarz w prywatnym biurze inżynieryjnym Niemca, Roberta von Rimszy.
Po wojnie projektował i realizował obiekty w Wojskowym Biurze Budowlanym do 1 listopada 1947. Od 15 listopada 1947 był projektantem w Centrali Tekstylnej, a od 1 czerwca 1950 w Biurze Projektów Handlu Wewnętrznego, gdzie pracował aż do śmierci.
Wiesław Lisowski zmarł 16 września 1954 w Łodzi, został pochowany na cmentarzu Doły przy ul. Smutnej.
Z małżeństwa z Zuzanną Estellą z Faszczewskich miał dwie córki: Irenę Marię i Marię Janinę oraz syna Jana ur. 31 lipca 1929 r., inżyniera elektryka, biografa ojca.