Dobra wiara (, por. Definicja w słowniku Merriam-Webster.com., łac. – „działający w dobrej wierze”) – domniemanie prawne i zarazem jedno z najważniejszych pojęć prawa cywilnego. W Polsce unormowana została w art. 7 Kodeksu cywilnego, który dzieli osoby na te będące w „dobrej” i te będące w „złej” wierze.
Co istotne, pojęcie to odnosi się do intencji danej osoby, niezależnie od rezultatu, jaki przyniosły jej działania. Funkcjonuje już od czasów prawodawstwa rzymskiegoSzymańska, A. (2003) „ w responsach Labeona” w , nr XLI, s. 293–306.. Występuje zarówno w prawie anglosaskim, jak i kontynentalnymPęczyk-Tofel A. i Tofel, M. S. (2010) „Aktualności i orzecznictwo: Uchwała Sądu Najwyższego z 22 października 2009 r., sygn. akt III CZP 63/09" w Prawo spółek: komentarze – praktyka – orzecznictwo, wydanie internetowe, data dostępu 15.09.10..
Kryterium, według którego dokonuje się podziału na dobrą i złą wiarę, jest stan psychiczny (nastawienie) osoby odnoszący się do jej wiedzy o istnieniu jakiegoś stosunku prawnego lub wynikającego z niego prawa podmiotowego.