Oto zasób kany w układzie uznanym w Japonii za standardowy (transkrypcja Nihon-shiki):
{|class="wikitable" |a||ka||sa||ta||na||ha||ma||ya||ra||wa||n |- |i||ki||shi||chi||ni||hi||mi||||ri||(wi)|| |- |u||ku||su||tsu||nu||fu||mu||yu||ru|||| |- |e||ke||se||te||ne||he||me||||re||(we)|| |- |o||ko||so||to||no||ho||mo||yo||ro||wo||
Jak widać, w kanie nie ma znaków /yi/, /ye/ ani /wu/ (sylaby yi i wu w języku japońskim w ogóle nie istnieją, ye zanikło przed ukształtowaniem się kany). Znaki /wi/ oraz /we/ nie są współcześnie używaneW całym niniejszym artykule zapis pomiędzy ukośnikami, tj. /…/, wskazuje określony znak kany (hiragany bądź katakany). Nie należy go mylić ze zwyczajowym zapisem fonologicznym.
Modyfikacje znaków podstawowych (diakryty) W prawym górnym rogu umieszcza się dwie małe, ukośne kreseczki (nigori). Oznaczają one udźwięcznienie spółgłoski, tj.: /k-/ na /g-/ /s-/ na /z-/ /t-/ na /d-/ /h-/ na /b-/
Kółeczko w prawym górnym rogu zmienia /h-/ na /p-/.
Niekonsekwencja fonetyczna /h-/ – /p-/ – /b-/ wynika ze zmian w wymowie. Niegdyś sylaby rozpoczynające się od h wymawiane były ze spółgłoską p.