mały|Święto Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Katowicach (12 maja 1939). Wojewoda Michał Grażyński i gen. Jan Jagmin-Sadowski na trybunie honorowej przyjmują defiladę. thumb|Jagmin-Sadowski czwarty od prawej w towarzystwie polskich oficerów ogląda czeski lekki schron po zajęciu Zaolzia w 1938 thumb|Grób Jana Jagmina-Sadowskiego na cmentarzu Bródnowskim Jan Andrzej Sadowski (także Jagmin-Sadowski), ps. „Stefan Jagmin” (ur. 24 czerwca 1895 w Grójcu, zm. 5 października 1977 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari IV i V klasy.
Życiorys Był synem Andrzeja (zm. 1907), inspektora ubezpieczeń, i Kamilli Magdaleny Ladachowskiej (zm. 1942), nauczycielki. Był starszym bratem Stanisława (1897–1969), pułkownika dyplomowanego piechoty Wojska Polskiego. Wychowywał się w Tomaszowie Mazowieckim pod opieką stryja Kazimierza Sadłowskiego, pedagoga, społecznika, malarza. Jego ojciec pochodził z rodziny Sadłowskich. Zapis nazwiska rodowego bez litery Ł był spowodowany pomyłką urzędnika stanu cywilnego. W Tomaszowie tworzył nielegalne struktury harcerskie. W Tomaszowie ukończył Szkołę Handlową i zdał maturę. W latach 1912–1914 studiował na Wydziale Budowy Maszyn Szkoły Politechnicznej we Lwowie, gdzie zetknął się z konspiracją niepodległościową.