kierownik MSZ), Jan Masaryk (minister spraw zagranicznych Czechosłowacji) i Hubert Ripka (podsekretarza stanu MSZ Czechosłowacji). Oprócz tego jako sekretarz generalny MSZ Morawski niejednokrotnie występował w roli „tymczasowego kierownika MSZ” na posiedzeniach Rady Ministrów. Takich posiedzeń było siedem – w lutym i na początku marca 1942 r. oraz w styczniu 1943 r. Po katastrofie gibraltarskiej, w której zginął premier i Naczelny Wódz gen. Sikorski, Morawski zrezygnował z dalszej pracy jako sekretarz.
1 października 1943 został pierwszym zagranicznym ambasadorem przy Komitecie Wolnej Francji w Algierze. Następnie ambasador rządu RP w Paryżu i niemal natychmiast po przybyciu kontynuował negocjacje z władzami francuskimi w sprawie możliwości mobilizacji Polaków do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Udało mu się to osiągnąć, a 17 lutego 1945 uruchomiano tę akcję. Nie trwała ona długo, gdyż zaniechano jej wraz z wypowiedzeniem przez Francję uznania rządowi polskiemu na uchodźstwie (29 czerwca 1945) i nawiązaniem przez nią stosunków dyplomatycznych z komunistycznym ośrodkiem władzy w Warszawie.