wiele grup i piosenkarzy kayōkyoku zdobyło doświadczenie, występując w amerykańskich bazach wojskowych w Japonii. Mniej więcej w tym samym czasie szef Yakuzy, Kazuo Taoka, zreorganizował przemysł koncertowy, traktując wykonawców jak profesjonalistów. Wielu z tych wykonawców stało się później kluczowymi postaciami gatunku J-pop. Gatunek rozwinął się w system idoli, w którym wytwórnie muzyczne kształtowały wizerunki piosenkarzy w celu maksymalnego przyciągnięcia uwagi fanów. Rosła popularność electropopu opartego na syntezatorach i city popu, swoistego miejskiego połączenia soft rocka, funku i boogie, który koncentrował się na obszarach miejskich, takich jak Tokio. J-pop pozostawał pomiędzy dwoma biegunami enki (tradycyjnej muzyki japońskiej) i kayōkyoku aż do lat 80. i 90. XX w., kiedy to nowoczesna definicja tego terminu stała się standardem w przemyśle muzycznym. Scena muzyczna J-popu rozrosła się gwałtownie w latach 90., między innymi dzięki takim grupom, jak B’z i Mr. Children, które dzięki swoim zespołowym brzmieniom sięgały szczytów sprzedaży. Pod koniec lat 90. grupy te zostały wyparte przez nastawione na taniec piosenkarki, takie jak Namie Amuro, której utwór „Can You Celebrate?” z 1997 r. był najlepiej sprzedającym się singlem żeńskiej artystki J-popowej.