Józef Majnert (ur. 1813, zm. 1879) – polski numizmatyk i fałszerz starych monet.
Józef Majnert urodził się w Warszawie. Jego ojciec Gotfryd był medalierem i urzędnikiem mennicy warszawskiej, tak więc idąc w jego ślady, po ukończeniu szkoły Pijarów oraz dwuletniego kursu na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Warszawskiego od 1830 zatrudnił się w Mennicy Warszawskiej, gdzie pod kierunkiem ojca uzupełnił swoją wiedzę i stał się wkrótce cenionym rytownikiem i medalierem, otrzymując za swoją pracę wiele wyróżnień i odznaczeń. Fałszerską działalność rozpoczął zapewne już w roku 1835 od podrobienia talara Zygmunta Starego datowanego na rok 1535. Mając do swojej dyspozycji oprócz niewątpliwego talentu także znakomity warsztat, jakim była mennica, zaczął nie tylko fałszować rzadkie monety polskie, ale również tłoczył monety zmyślonych typów, rytując ich stemple z wolnej ręki. I tak pierwsze falsyfikaty majnertowskie pojawiły się na rynku antykwarycznym w styczniu 1836 roku. Przejawem jego zdolności artystycznych był także fakt, iż Ignacy Zagórski powierzył mu opracowanie ilustracji do swojego dzieła „Monety dawnej Polski”. Wykonane przez Majnerta rysunki monet wielokrotnie powtarzane były w innych opracowaniach, np. w „Skorowidzu monet litewskich” Tyszkiewicza, czy w „Podręczniku numizmatyki polskiej” Gumowskiego.