Katenoteizm (z gr. kath’ héna – „jeden za drugim”, theos – „bóg”) – hipotetyczna forma religii ludów pierwotnych, w której boskość nie jest ustalona, a poszczególne bóstwa nie mają określonych stałych atrybutów.
Katenoteizm jest jednym z pojęć za pomocą których próbowano opisać rozwój religijności w historii ludzkości. Zgodnie z dominującym w połowie XIX w. ewolucjonistycznym podejściem do religii uznawano, że rozwój ten przebiega przez ściśle określone stadia, od form prostych i niezróżnicowanych, do religii współczesnych, uznanych za zaawansowane i opisywanych przez takie pojęcia jak monoteizm czy politeizm. Poszukiwano religii naturalnej (religii pierwotnej czy prymitywnej), występującej w społeczeństwach pierwotnych. Katenoteizm był pojęciem sformułowanym w tych dyskusjach.
W 1860 Max Müller w krytyce pracy Ernesta Renana zaprezentował koncepcję henoteizmu (którą później nazwał katenoteizmem). Renan uważał, że monoteizm był tendencją widoczną już w pierwotnych formach religii żydowskiej (także religii starosemickiej). Z kolei zdaniem Müllera nie ma na to dowodów, religia starosemicka i pierwsze formy judaizmu nie mają dobrze wyartykułowanej idei boskości i nie można ich określać ani jako monoteizm, ani politeizm.