Pozycję w rankingu poprawił dopiero po sezonie 1998/99 w którym to doszedł do półfinału: Grand Prix i UK Championship jak również do finału nierankingowego Benson & Hedges Championship (uległ w nim Davidowi Grayowi 6:9). Nie udało mu się jednak zagrać w finałach MŚ w 1999 roku, niemniej sezon zakończył na pozycji 17.
W następnym sezonie (1999/00) ponownie doszedł do półfinału Grand Prix oraz awansował na 13 pozycję w rankingu.
W sezonie 2000/01 doszedł do półfinału turnieju Masters, eliminując po drodze Johna Higginsa oraz Johna Parotta, a ulegając Fergalowi O’Brienowi. Sezon ten zakończył na 15. miejscu.
W kolejnym sezonie (2001/02) stracił miejsce w czołowej 16 i został sklasyfikowany na miejscu 21.
Po sezonie 2002/03 zajmował 23 pozycje na światowej liście rankingowej, zaś rok później stracił miejsce w 32.
Do czołowej 32 wrócił dopiero po sezonie 2006/07 (na pozycję 30). Po sezonie 2007/08 przesunął się na miejsce 28.
W marcu 2008 roku podczas turnieju China Open wraz z Shaunem Murphym był uczestnikiem najdłuższego frejma w historii snookera, który trwał 93 minuty i 12 sekund.