thumb|Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha” w Krakowie – japoński architekt, urbanista i teoretyk architektury.
Życiorys Urodził się w Ōita na wyspie Kiusiu (Kyūshū) jako najstarszy z czworga rodzeństwa. Jego ojciec prowadził przedsiębiorstwo transportowe.
W 1954 Isozaki ukończył studia architektoniczne na Uniwersytecie Tokijskim, gdzie uczęszczał na wykłady Kenzō Tange (1913–2005). W 1961 roku uzyskał doktorat. Do 1963 roku pracował w biurze Tange, po czym otworzył własne biuro projektowe w Tokio. Jako członek zespołu pracowni Kenzō Tangego uczestniczył w odbudowie Skopje po trzęsieniu ziemi 1963 roku (konkurs na plan centrum miasta)Nettmann-Multanowska K., Warszawa rysuje Skopje, Centrum Architektury, Warszawa 2022, s. 281-309..
Początkowo uważany był za jednego z głównych przedstawicieli metabolizmu, potem skłaniał się ku japońskiej tradycji projektowania geometrycznego, a następnie zaczął wzorować się na Ledoux (1736–1806) i Schinklu (1781–1841).
Isozaki wykonał i podarował Fundacji Kyoto-Kraków projekt Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha” w Krakowie.
Laureat Nagrody Asahi za 1987 rok.
Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (1994). Kawaler francuskiego Orderu Sztuki i Literatury.