Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia (WITU) – polska wojskowa placówka naukowo-badawcza uzbrojenia (jednostka badawczo-rozwojowa).
Okres przedwojenny Pierwszą polską placówkę tego typu, Instytut Wojskowo-Techniczny, utworzono w czerwcu 1919, został jednakże rozwiązany w 1921. 25 marca 1926 utworzono Instytut Badań Artylerii, którego głównym zadaniem miało być prowadzenie badawczo-doświadczalnych prac nad uzbrojeniem. W jego skład weszły: Centrala Badań Poligonowych (następnie Centrum Badań Balistycznych w Zielonce), Centrala Badań Laboratoryjnych i Biuro Techniczne. Wydawał on „Przegląd Artyleryjski”. Instytut następnie reorganizowano i zmieniano jego nazwy; w latach 1935–1939 nosił nazwę Instytut Techniczny Uzbrojenia. Badania broni strzeleckiej i artylerii prowadzono w Centrum Badań Balistycznych w Zielonce, wybudowanym w pierwszej połowie lat trzydziestych.
W toku swojej historii Instytut opracował i wdrożył wiele własnych wzorów uzbrojenia. Przed wojną Instytut opracował 112 konstrukcji uzbrojenia. Najbardziej znane z nich to karabin przeciwpancerny wz. 35 i karabin samopowtarzalny wz. 38M. Opracował również ponad 200 ulepszeń i modernizacji sprzętu.