Nie wiadomo, czy po śmierci krzyżowej, jego ciało zostało spalone czy pochowano je w stanie nienaruszonym. Pierwotna lokalizacja grobu pozostała nieustalona. Jednak prawdopodobne jest, że w 258 roku został przeniesiony do katakumb świętego Sebastiana. Według jednej z teorii, pod bazyliką watykańską archeologowie odnaleźli edykułę, która miała być grobem apostoła. W XX wieku prowadzono prace archeologiczne na terenie Watykanu, podczas których prałat Ludwig Kaas odnalazł nekropolie, a w jednej z wnęk – skrzynkę z kośćmi, owiniętymi suknem. Po ich potajemnym przeniesieniu, w 1953 roku odnalazła je Margherita Guarducci, która ustaliła, że kości należały do około sześćdziesięcioletniego mężczyzny. Ponadto na ściance znajdowała się grecka inskrypcja Petr[os] en [e]i[rene] („Tu jest Piotr”), przez co Guarducci uznała je za relikwie apostoła. 29 czerwca 1968 roku papież Paweł VI ogłosił odnalezienie szczątków Piotra, a 24 listopada 2013 roku Franciszek wystawił je na widok publiczny. Kościół nigdy nie potwierdził autentyczności relikwii.
Obraz nowotestamentalny Ewangelie ukazują Piotra jako tego, który najwięcej rozmawia z Panem. Tłumaczy to również fakt, że listy apostołów wymieniają go na pierwszym miejscu: Mt 10,2; Mk 3,16; Łk 6,14; Dz 1,13.
Pierwszy z Dwunastu