thumb|200px|Medal pamiątkowy Władysława IV Wazy thumb|200px|Dzban w kształcie orła z 1666 thumb|200px|Lada na przybory do pisania – XVIII wiek thumb|200px|Kolekcja kufli i dzbanów liturgicznych – Gdańsk, Toruń, Królewiec, 1644–1729 thumb|200px|Berło Konstancji Habsburżanki thumb|200px|Weriera – XVII wiek Skarbiec Koronny – wystawa w Zamku Królewskim na Wawelu, zawierająca zbiór pamiątek pozostałych po panujących dynastiach królów Polski.
Historia Powstanie Skarbca Koronnego, tj. skarbca przechowującego oznaki władzy monarszej, wiąże się z koronacją Bolesława Chrobrego w Gnieźnie w 1025, będącą pierwszym tego rodzaju obrzędem w dziejach Polski. Sprawione wówczas insygnia, używane też przez kolejnych władców, nie zachowały się. Z początkami polskiej państwowości wiąże się włócznia św. Maurycego, ofiarowana przez Ottona III, zachowana w katedrze na Wawelu.
Władysław I Łokietek dokonał przeniesienia obrzędu koronacyjnego do Krakowa, przyjmując wraz z żoną Jadwigą koronę w katedrze krakowskiej w 1320. Przywiezione z Gniezna insygnia przechowywano w zamku wawelskim, dołączając do nich z czasem nowe korony i klejnoty.