Powstał wtedy kolejny projekt stworzenia miasta-osiedla na gruntach leśnych, położonych w najbliższej okolicy Łodzi. Z planami wykorzystania części lasu na stworzenie parceli letniskowych wystąpiła do władz również Konstancja Kermenitz. Po uzyskaniu zgody dokonano podziału gruntów pod zabudowę letniskową. Od tego czasu datuje się powstanie terenów dzisiejszego Marysina zwanych także ówcześnie Letniskami. Przedwojenna parcelacja całości Lasu Łagiewnickiego nie doszła jednak do skutku, zabudowa powstała przede wszystkim na Marysinie.
W 1934 roku tereny na Marysinie nabyło Towarzystwo Osiedli Robotniczych w celu zbudowania domów dla niezamożnych robotników. Projekt osiedla stworzyli awangardowi architekci moderniści - Barbara i Stanisław Brukalscy (domy typu A - 50 budynków oraz typu C - 24 budynki, ulice Ołowiana i Strzeleckiego - zabudowa tradycyjna) oraz Helena i Szymon Syrkusowie (domy typu B - 138 budynków przy ul. Kwarcowej - zabudowa modernistyczna). Domy miały bardzo niewielki metraż ok. 40 m2 powierzchni, były wyposażone w ogrzewanie węglowe i podłączenie elektryczne, ale bez kanalizacji. Wodę planowano czerpać z hydrantów ulicznych a w ogrodach postawiono wygódki. Bardzo skromne wyposażenie miały rekompensować duże ogrody - ok. 300 m2.