Mundury Marynarki Wojennej – ubiory używane w Marynarce Wojennej i Jednostce Wojskowej Formoza.
Mundur marynarski w II Rzeczypospolitej W styczniu 1920 roku wprowadzono pierwszy w Polsce odrębny mundur marynarski. Z braku polskich wzorów, przyjęto model ubioru marynarki brytyjskiej, na którym wzorowały się floty wojenne większości państw. Barwami zasadniczymi stały się granatowa i biała ze złotymi dystynkcjami i guzikami.
W skład umundurowania oficerów marynarki początkowo wchodziły: czapka okrągła (w lecie biała) z czarnym otokiem, daszkiem i podpinką oraz haftowanym emblematem 300px|right kurtka granatowa z kołnierzem wykładanym, z oznakami stopni ze złotej taśmy na rękawach i złotymi guzikami z wizerunkiem kotwicy na tle krzyża kawalerskiego spodnie długie (w lecie białe) surdut salonowy z dwoma rzędami guzików płaszcz z naramiennikami o dwu rzędach guzików kurtka biała, płócienna trzewiki czarne i żółte lub białe do spodni letnich, czarne kamasze koszula biała z czarnym krawatem czarny pas służbowy i rękawiczki brązowe Na mundur szeregowców składały się: okrągła czapka bez daszka z czarną wstążką na otoku ze złotym napisem "Marynarka Wojenna" lub nazwą okrętu albo formacji, z metalowym orzełkiem ozdobionym złotą kotwicą na tarczy bluza granatowa sukienna z dużym kołnierzem granatowym, na który przypinano