Piłsudski odmówił, stwierdzając, że ma obowiązek działania w imieniu całego naroduScenę te opisuje Zaremba w książce Wspomnienia. Pokolenie przełomu, s. 306–307. Uczestniczył również w delegacji, która 13 listopada po demonstracji PPS zawiesiła czerwony sztandar na Zamku Królewskim w WarszawieArtur Leinwand, Tadeusz Szturm de Sztrem, Warszawa 1987, s. 39-40..

W 1918 z ramienia PPS wchodził w skład Komitetu Wykonawczego Warszawskiej Rady Delegatów Robotniczych. Na zjednoczeniowym XV Zjeździe PPS w Krakowie w 1919 łączącym socjalistów trzech zaborów został wybrany do Rady Naczelnej oraz do Centralnego Komitetu Wykonawczego, w których zasiadał do 1945. W 1920 przeciwstawiał się wejściu PPS do koalicyjnego rządu obrony narodowej Wincentego Witosa, uważając, że należy utworzyć lewicowy rząd, który pokieruje obroną kraju.

Od początku lat dwudziestych był jednym z przywódców Związku Robotniczych Stowarzyszeń Spółdzielczych (wiceprzewodniczący Rady Nadzorczej, przewodniczący zarządu).

W 1919 kandydował bez skutku do Sejmu Ustawodawczego z okręgu częstochowsko-radomszczańskiego.