Izabela Aragońska, wł. Isabella d'Aragona (ur. 2 października 1470 w Neapolu, zm. 11 lutego 1524 w Bari) – księżna Mediolanu i Bari, córka króla Neapolu Alfonsa II i jego pierwszej żony Hipolity Marii, siostry księcia Mediolanu Galeazza Marii Sforzy.
Księżna pochodziła z hiszpańskiego rodu Trastámara, panującego w Aragonii, Sycylii i Neapolu. Została żoną księcia mediolańskiego Gian Galeazza Sforzy. Po jego śmierci księżna rezydowała w Bari, gdzie otaczali ją przedstawiciele włoskiego renesansu. Była zaangażowana w rozwój szkolnictwa − hojnie obdarowywała miejscowe szkoły. Córka Izabeli, Bona Sforza została żoną króla polskiego Zygmunta I Starego i matką ostatniego przedstawiciela dynastii Jagiellonów, Zygmunta II Augusta. Syn księżnej, zmarły w młodości Francesco Maria Sforza, nosił tytuł następcy tronu mediolańskiego.
Życiorys Małżeństwo z Gian Galeazzem Sforzą thumb|Mąż Izabeli Aragońskiej Izabela urodziła się w Neapolu jako drugie z kolei dziecko dziedzicznego księcia Kalabrii Alfonsa, późniejszego króla Neapolu i jego żony Ippolity Sforzy, siostry przyszłego teścia Izabeli Galeazza Marii Sforzy. Księżniczka kształciła się w rezydencji książąt kalabryjskich w Castelcapuano, a jednym z jej nauczycieli był poeta Giovanni Pontano.