Nie znali nigdy co to jest dostatek, Lecz znali tylko – co trud i potrzeba; Nieraz im brakło mleka w piersiach matek, Nieraz im brakło na zagonach chleba... Nie znali nigdy tej pomyślnej doli, W której bez troski o jutrzejszą strawę Duch ludzki z mroku budząc się powoli, Na światło oczy otwiera ciekawe: Gdyż od kolebki czatowała bieda, Co duszy dziecka rozwinąć się nie da.
Należąca do tej samej epoki literackiej co Asnyk Maria Konopnicka strofę dziesięciowersową różnowersową zastosowała w utworze IV z cyklu Wieczorne pieśni. Utwór jest napisany wierszem amfibrachicznym. Wersy pierwszy, drugi, trzeci, czwarty, dziewiąty i dziesiąty są czterostopowe (dwunastozgłoskowe), a wersy piąty, szósty, siódmy i ósmy dwustopowe (sześciozgłoskowe).
A kiedy odchodzi leciuchną swą nogą, To gasi za sobą słoneczko nad drogą, I skrzydły unosi w posępne te mroki Wiosenne marzenia, wiosenne uroki... I woła do ciebie: »Skończony twój dzień! Pożegnaj ty młodość, Idź w cień! idź w cień!« Ach! gdzież znajdziesz drogę, wśród zmierzchu i mgły? – Już rosa opada... To łzy! to łzy!
Roman Kołoniecki decymą napisał poemat RóżaZobacz, Roman Kołoniecki, Poezje wybrane, Warszawa 1978. i wiersz Norwidowskie.
Przypisy
Kategoria:Strofa