Zachowały się także zapisy w historycznych księgach podatkowych. W 1423 (według zachowanej kopii z lat 1488-1492) w Strzeszynie było 12 łanów osiadłych. W 1508 miał miejsce pobór podatków od 5 łanów. W 1509 pobrano podatki od 5 łanów oraz trzy grosze od karczmy. W 1563 miał miejsce pobór od 7 łanów, karczmy dorocznej, od młyna korzecznego stojącego przy rzece o jednym kole wodnym. W 1577 pobór z Strzeszyna zapłacił Łukasz Sadowski. W 1581 pobór ponownie zapłacił Łukasz Sadowski od 4 łanów oraz od dwóch zagrodników.
W XV–XVI wieku istniał tu kościół, a w XIX – gorzelnia, mleczarnia i cegielnia. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim.
W 1910 utworzono przystanek kolejowy Poznań Strzeszyn (budynek stacyjny rozebrano w 2013), a około 1914 – jednoklasową szkołę (teren pod jej budowę przekazał hrabia Feliks Przyłuski).
Majątek (folwark) przy ul. Biskupińskiej aż do 1939 pozostawał w rękach niemieckich (ostatnimi właścicielami była rodzina Maxa Jouanne’a z Klęki). Okupacyjny komisaryczny zarząd miejski postanowił wykupić te tereny – za milion marek nabyto ostatecznie 1000 hektarów, gorzelnię, lasy i jezioro Strzeszyńskie.