Jej starszy syn Mieszko, książę opolski, rościł sobie pewne prawa do zwierzchnictwa nad tą ziemią.

Śmierć księcia Henryka Pobożnego pod Legnicą, w czasie najazdu tatarskiego w 1241 r., umożliwiła synom Odonica, Przemysłowi I i Bolesławowi Pobożnemu, odebranie ziemi kaliskiej i zachodniej części ziemi rudzkiej przy poparciu możnowładztwa i rycerstwa wielkopolskiego. We wschodniej części, gdzie znajdowała się Ruda, władzę sprawował syn Wioli Władysław. W 1247 r. Przemysł i Bolesław podzielili między siebie ziemie wielkopolskie będące w ich posiadaniu. Pierwszy otrzymał poznańskie, natomiast drugi kaliskie z zachodnią częścią ziemi rudzkiej. W 1249 r. Przemysł I zajął siłą Rudę i przyłączył całą ziemię rudzką do Wielkopolski. Władysław opolski zrzekł się wszelkich pretensji do Kalisza i ziemi rudzkiej, otrzymując w zamian za żonę Eufemię, siostrę Przemysła I. W 1250 r. Przemysł i Bolesław bracia zamienili się dzielnicami, a w 1253 r. bracia dokonali ponownej zamiany. Po śmierci Przemysława niepodzielnym władcą całej Wielkopolski został Bolesław Pobożny. Za jego panowania poważnemu rozszerzeniu uległy granice ziemi rudzkiej, do której przyłączył Mykanów, Rybno, Kruszynę i Kłomnice. Ponadto w 1268 r.