Ustawy zbożowe (ang. corn laws) – seria ustaw regulujących międzynarodowy handel produktami rolnymi, które obowiązywały w Wielkiej Brytanii w latach 1815–1849. Ich celem była ochrona brytyjskich producentów rolnych, którzy w znakomitej większości stanowili klasę arystokratów i właścicieli ziemskich.
Ustawy zbożowe uważa się za kulminację angielskiego merkantylizmu i protekcjonizmu. Tworzyły one ułatwienia eksportowe dla brytyjskich producentów rolnych, a jednocześnie przewidywały nakładanie wysokich ceł na zboża importowane, gdy ich cena spadała poniżej określonego poziomu. W ten sposób chroniły rodzimych producentów poprzez obniżenie poziomu konkurencji z zewnątrz. Choć regulacje prawne dotyczące importu zboża istniały w Anglii już w XVII i XVIII wieku, to XIX-wieczne ustawy zbożowe były szczególnie dotkliwe dla konsumentów. Wcześniejsze regulacje dążyły wprawdzie do ochrony producentów przed niskimi cenami, ale chroniły także konsumentów przed zbyt wysokimi. Natomiast celem ustawy z 1815 roku było utrzymanie wysokich cen zbóż, które utrwaliły się w czasie wojen napoleońskich.