W 1096 roku, Herbert de Losinga, Biskup Thetford, rozpoczął budowę Katedry w Norwich. Głównym budulcem katedry był wapień, sprowadzany z Caen w Normandii. Aby przetransportować wapień na budowę, wykopano kanał od rzeki (od miejsca dzisiejszego Pulls Ferry) do wschodniej ściany. Herbert de Losinga przeniósł tam następnie swoją stolicę, do tego, co stało się kościołem katedralnym diecezji Norwich. Biskup Norwich nadal podpisuje się jako Norvic. Norwich otrzymało przywilej królewski od Henryka II w 1158 r. oraz kolejny od Ryszarda Lwie Serce w 1194 r. Po zamieszkach w mieście w 1274 r. Norwich wyróżnia się tym, że jest jedynym kompletnym miastem angielskim, które zostało ekskomunikowane przez papieża.
Wieki Średnie Pierwsza odnotowana obecność Żydów w Norwich jest w 1134 r. W 1144 r. Żydzi z Norwich zostali fałszywie oskarżeni o mord rytualny po tym, jak znaleziono martwego chłopca (Williama z Norwich) z ranami kłutymi. William uzyskał status męczennika, a następnie został kanonizowany. Pielgrzymi składali ofiary do sanktuarium w katedrze (w dużej mierze ukończonego do 1140 r.) aż do szesnastego wieku, ale zapiski sugerują, że było ich niewielu. W 1174 Norwich zostało splądrowane przez Flamandów. W lutym 1190 r. wszyscy Żydzi z Norwich zostali zmasakrowani, z wyjątkiem kilku, którzy znaleźli schronienie w zamku.