Chcieli następnie pojawić się na posiedzeniu rządu i, formalnie będąc wciąż jego członkami (decyzja o dymisji członka gabinetu wchodzi w życie Izraelu 48 godzin od jej wydania), zagłosować przeciwko planowi Szarona. Elon ukrywał się przez jakiś czas przed doręczycielem, lecz Lieberman został szybko odnaleziony w swojej prywatnej siłowni. Rząd ostatecznie przegłosował przyjęcie planu Szarona stosunkiem głosów 17:5.
thumb|150px|Esterina Tartman – była deputowana do Knesetu
Wybory w 2006
W wyborach w 2006 Nasz Dom Izrael wystartował samodzielnie. Przyłączył się do niego były wicedyrektor Szin Bet, Jisra’el Chason. Wyniki wyborów okazały się sukcesem. Ugrupowanie zapewniło sobie 11 miejsce w Knesecie, a jednym z posłów został m.in. Josef Szagal, który został członkiem Jisra’el Betenu na miesiąc przed wyborami. Sukces ten w dużej mierze był zasługą zatrudnienia amerykańskiego eksperta od kampanii wyborczych, Arthura Finkelsteina. Ugrupowanie wykorzystało m.in. rosyjskojęzyczny slogan Niet, Niet, Da (Nie, Nie, Tak) – opisującego sposób głosowania na ugrupowania odpowiednio Netanjahu, Olmerta i Liebermana. Początkowo Lieberman zdecydował, że jego partia nie wejdzie do centrolewicowego rządu i będzie w opozycji.