południowa część Wogezów, Czarny Las i większość Masywu Czeskiego; występują tu przeważnie granitoidy i skały metamorficzne; na Półwyspie Iberyjskim jej przedłużeniem jest strefa środkowo-iberyjska.
Na wschodnich krańcach orogenu waryscyjskiego wyróżnia się dodatkową strefę morawsko-śląską (przybliżonym synonimem jest Brunovistulicum). Strefa ta obejmuje m.in. skrajnie wschodnią część Sudetów (Jesioniki), a jej kierunek jest w przybliżeniu prostopadły w stosunku do pozostałych stref.
Jako pierwszy strefy te wyróżnił geolog Franz Kossmat, w związku z czym są one często określane jako strefy Kossmata. Strefy reńsko-hercyńską i morawsko-śląską wiąże się z mikrokontynentem Awalonii, a sasko-turyngijską i moldanubską – z Cadomią (inne określenie Armoryki).
Część Hercynidów europejskich została włączona w obręb orogenu alpejskiego. Są to na przykład masywy krystaliczne, z których zbudowane są najwyższe szczyty Alp (w tym Mont Blanc), a w Polsce granit tatrzański.
Góry Świętokrzyskie leżą na obszarze, który w dewonie i karbonie był już skratonizowany, ale można tam znaleźć ślady deformacji waryscyjskich. W związku z tym jedni autorzy zaliczają ten obszar do eksternidów waryscyjskich, a inni sytuują go poza orogenem waryscyjskim.
Przypisy
Kategoria:Struktury geologiczne Kategoria:Geologia regionalna Kategoria:Geologia historyczna Kategoria:Paleogeografia