W listopadzie 1918 roku wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego w stopniu kapitana. Początkowo był kierownikiem referatu fortyfikacji w Departamencie V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych. 10 września 1919 roku został dowódcą Szkoły Podchorążych Saperów i tymczasowo dowódcą Kościuszkowskiego Obozu Szkolnego Saperów na Powązkach w WarszawieDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 92 z 14 października 1919 roku, poz. 3431.. 1 czerwca 1920 roku został mianowany dowódcą Obozu Warownego „Poznań”Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 34 z 8 września 1920 roku, poz. 801.. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 r. wyznaczono go we wrześniu 1920 roku na dowódcę Grupy Fortyfikacyjnej nr 1. Prowadził wówczas w styczności bojowej z wojskami bolszewickimi prace fortyfikacyjne w rejonie Brześcia nad Bugiem, za co został potem uhonorowany Krzyżem Walecznych.
Po zakończeniu działań wojennych zweryfikowany został w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku (w 1924 r. zajmował 5, a w 1928 r. 3 lokatę na liście starszeństwa oficerów zawodowych inżynierii i saperów). Zajmował różne wysokie stanowiska w sztabach wojsk inżynieryjnych.