Podczas odsłonięcia dwie figury były gipsowe: król Jagiełło na koniu i od ulicy Warszawskiej postać wieśniaka zrywającego pęta. Odlewy z brązu zamontowano dopiero w 1913 rokuKronika. Pomnik grunwaldzki Czas 1913 nr 471 z 11 października s. 2.
Podczas II wojny światowej pomnik był systematycznie burzony od listopada 1939 r. do kwietnia 1940 r. Cokół pomnika wysadzono dynamitem, zdemontowane, zniszczone figury wywieziono w głąb Niemiec. Dzięki interwencji Feliksa Dziuby, Józefa Miki, Adama Klocka i Tomasza Perskiego, udało się uratować fragmenty zniszczonego pomnika - tarcze i miecze. Przechowywano je przez cały okres okupacji pod podłogą w piwnicy warsztatu ślusarskiego Fabryki i Szlifierni Precyzyjnych Wyrobów Szklanych Spectrum sp. z. o.o. przy ul. Grzegórzeckiej 63. Kilka ocalonych fragmentów cokołu pomnika z 1910 r. można zobaczyć u wejścia na plac Matejki, a inne zostały w 1976 r. przetransportowane na pole bitwy grunwaldzkiej. Część z nich trafiła także na cmentarz w Grębałowie, gdzie utworzono z nich pomniczek na kwaterze ZBoWiD. Zaś z najbardziej uszkodzonych fragmentów cokołu uformowano „skalniak” przed Nowohuckim Domem Kultury na os. Zgody.