W 1256 r. stronnictwo Welfów wybrało Ryszarda królem Niemiec. Wyboru dokonała tzw. „partia angielska” (arcybiskup Kolonii Konrad von Hochstaden, arcybiskup Moguncji Gerhard von Daun-Kirberg i hrabia palatyn Renu Ludwik II Wittlesbach). Ryszard kupił głosy elektorów za 28 000 marek. W 1257 r. papież Aleksander IV koronował Ryszarda w Akwizgranie. W tym samym czasie Staufowie wysunęli kandydaturę Alfonsa z Kastylii. Dwukrólewie w Rzeszy przyczyniło się do wybuchu wojny domowej, która żadnej ze stron nie przyniosła korzyści.
Utrzymywał się chaos w państwie, który w historii Rzeszy nazywany jest Wielkim Bezkrólewiem. Ryszard z Kornwalii zdołał utrzymać swoją władzę jedynie w Nadrenii; bezskutecznie zabiegał o koronę cesarską, którą miała mu przynieść wyprawa do Włoch zorganizowana w 1260 r. Nie widząc realnych szans na pokonanie przeciwników politycznych i pozyskanie dla siebie większości wśród lokalnych władców w Rzeszy wyjechał z Niemiec w 1269, nie rezygnując jednak do końca życia z tytułu króla niemieckiego.