Warszawska Szkoła Rabinów – szkoła średnia dla męskiej młodzieży żydowskiej powstała w 1826 roku na podstawie dekretu carskiego z 1 lipca 1825 roku. Działała do roku szkolnego 1860/1861.
Historia Szkoła powstała w 1826 roku. Była to publiczna szkoła w założeniu mająca przygotowywać kandydatów na stanowiska rabinów oraz nauczycieli szkół żydowskich, ale wielu jej absolwentów podejmowało studia lub pracowało w innych zawodach. Szkołę utrzymywano z podatków żydowskich, a podlegała kuratorowi warszawskiego okręgu naukowego. Językiem wykładowym był język polski. Placówką do 1852 roku kierował Antoni Eisenbaum, a następnie do zamknięcia w 1862 Jakub Tugendhold. Nauczycielami szkoły byli zarówno Żydzi, jak i chrześcijanie. W pierwszym roku działalności szkoła liczyła 25 uczniów, ale w roku 1846 już 260 uczniów. Absolwenci Warszawskiej Szkoły Rabinów tworzyli większość oświeconej inteligencji żydowskiej.