Tak samo jak w przypadku innych państw Czyngisydów ważną rolę w Złotej Ordzie odgrywał podział na tzw. "książąt lewej strony" (pers. szahzadagan-e dast-e czap), to jest wschodu, znajdujących się pod przywództwem Ordy (do których należeli także Sziban i Toka-Temür), oraz prawej strony, czyli zachodu, znajdujących się pod przywództwem Batu. W źródłach rosyjskich lewe skrzydło, obejmujące terytoria na wschód od rzeki Ural, nazywane jest "Niebieską Ordą", podczas gdy skrzydło prawe "Białą Ordą". Z kolei historycy perscy nazywają "Białą Ordą" terytorium lewego skrzydła. Dotychczasowa zachodnia tradycja historiograficzna faworyzowała perskie użycie tych terminów, jednak chorezmijski historyk Utemysz Hadżdżi (XVI w.), bliski ustnym tradycjom Złotej Ordy, potwierdza że to rosyjskie użycie tych nazw było właściwe. Stąd obecnie zaczyna przeważać pogląd zgodnie z którym wschodnią część Złotej Ordy należy nazywać "Niebieską Ordą" i tak też przyjęto w niniejszym artykule. Biała i Niebieska Orda nie miały wspólnej nazwy, chyba że uznamy rosyjskie i perskie określenie "Ułus Dżocziego" za przekład wyrażenia używanego przez Tatarów.