Bitwa pod Białołęką – jedna z bitew powstania listopadowego stoczona w dniach 24–25 lutego 1831. Według Wacława Tokarza starcie na bagnety do jakiego doszło w trakcie zwycięskiej dla Polaków bitwy pod Białołęką, było najbardziej zaciętym w czasie powstania listopadowego.
Zdecydowana postawa Polaków w I bitwie pod Wawrem w dniu 19 lutego oraz w czasie pierwszego starcia w Olszynce Grochowskiej (20 lutego) zaskoczyła głównodowodzącego rosyjskiego, Iwana Dybicza Zabałkańskiego. Zdecydował się on użyć części swoich sił do uderzenia od tyłu na armię polską rozlokowaną w okolicach Grochowa. Wyznaczona została do tego zadania grupa wojsk (11 tysięcy ludzi, 56 dział) pod dowództwem generała Iwana Szachowskiego. Miała ona za zadanie ruszyć na Białołękę, a następnie na Bródno.
Ze strony polskiej zadanie rozpoznania sił oraz zamiarów Szachowskiego, w dniu 23 lutego, wyznaczono pułkownikowi Antoniemu Jankowskiemu. Dowodził oddziałem w sile 2700 jazdy oraz 1200 piechoty. Pod Nieporętem doznał on porażki i musiał się wycofać.