Hawkins walczył dzielnie w finale, zdobywając breaki 127 i 133, najwyższe w swojej karierze w Crucible, ale za każdym razem, gdy wywierał presję na przeciwniku, O’Sullivan odpowiadał skutecznymi punktami, w tym sześcioma breakami stupunktowymi i kolejnymi 10 breakami po 50 punktów w trakcie całego meczu, dzięki czemu pokonał Hawkinsa 18–12. Za dotarcie do finału otrzymał nagrodę pieniężną w wysokości 125 000 funtów, trzykrotnie wyższą od jego poprzedniej największej wygranej. Przemianę Hawkinsa z solidnego gracza w zwycięzcę zawodów rankingowych i wicemistrza świata przypisuje się częściowo jego współpracy z mistrzem z 1979, Terrym Griffithsem, który pomógł mu uwierzyć w siebie i wykorzystać w pełni swoje umiejętności. Dzięki udanym sezonom awansował o 13 pozycji w rankingu, osiągając najwyższą w karierze dziewiątą pozycję na świecie. Po raz pierwszy od 2006 roku zakończył sezon w pierwszej szesnastce.