Bębny można podzielić według budowy, liczby membran oraz sposobu wydobywania dźwięku. Jedną z podstawowych grup są bębny cylindryczne, posiadające walcowaty korpus, np. werbel i bęben wielki. Wyróżnia się także bębny beczkowe, których korpus rozszerza się ku środkowi, np. niektóre bębny azjatyckie (np. taiko). Spotykane są również bębny klepsydrowe, zwężające się w części środkowej. Do tej grupy należą m.in. bębny używane w i . Kolejną grupę stanowią bębny stożkowe i podwójnie stożkowe. Występują także bębny kielichowe, charakteryzujące się rozszerzonym górnym otworem rezonansowym. Osobną grupę tworzą bębny obręczowe, których korpus jest bardzo płytki. Najbardziej znanym przykładem bębna obręczowego jest tamburyn.
Bębny można również podzielić na jednomembranowe i dwumembranowe. Bębny jednomembranowe posiadają jedną błonę napiętą na korpusie. Bębny dwumembranowe mają dwie membrany rozciągnięte po obu stronach instrumentu. Ze względu na sposób gry wyróżnia się m.in. bębny uderzane ręką (np. bongosy) oraz pałkami. Istnieją również bębny cierne, w których dźwięk powstaje przez pocieranie membrany. Do bębnów ciernych należą np. ludowe instrumenty z prętem przechodzącym przez membranę. Niektóre bębny posiadają dodatkowe elementy brzęczące, które wzbogacają ich brzmienie. Występują także bębny grzechotkowe, np.