Aurea mediocritas – wyrażenie użyte przez Horacego w Odzie II.10 (Rectius vives, Licini, neque altum). Funkcjonuje także określenie horacjański złoty środek.
Strofa, w której Horacy używa tego zwrotu brzmi: Auream quisquis mediocritatem diligit, tutus caret obsoleti sordibus tecti, caret inuidenda sobrius aula.
Kto złoty sobie upodobał umiar, ten się uchroni przed nikczemną nędzą i przed zawiścią, która zawsze ściga bogate dwory. Hor. Carm. II.10,5-8; tłum. Andrzej Lam
Wyjęte z oryginalnego kontekstu ody wyrażenie to sugerować może zachętę do pozytywnej oceny wypośrodkowania między skrajnościami, jego znaczenie w kontekście twórczości Horacego (podobnie jak innych znanych sentencji horacjańskich, jak carpe diem, dulce et decorum, ut pictura poesis, exegi monumentum) jest jednak bardziej złożone. Ponadto wyrażenie to interpretować należy w szerokim kontekście filozoficznym, obejmującym m.in.