Renografia izotopowa – jedno z badań izotopowych nerek. Jest to czynnościowe badanie nerek za pomocą wstrzykniętego dożylnie wskaźnika promieniotwórczego. Uzyskane przy pomocy gammakamery krzywe (renogramy) i obrazy promieniotwórczości nerek (scyntygramy) pozwalają ocenić ich ukrwienie, wielkość filtracji kłębkowej, wydzielanie kanalikowe i wydalanie moczu.
Można wyróżnić trzy fazy renogramu: naczyniową (napływ wskaźnika do nerki), miąższową (nasycenie nerek wskaźnikiem i jego odfiltrowywanie z krwi), wydalania (wskaźnik opuszcza nerki i przechodzi do pęcherza moczowego). Renografia pozwala rozpoznawać zmiany naczyniowe w nerkach. Stosuje się ją w diagnostyce nadciśnienia tętniczego, niewydolności nerek (względnej i bezwzględnej), zaburzeń odpływu moczu z nerek, zmianach zapalnych nerek, guzach nerek i nadnerczy, zwyrodnieniach nerek, gruźlicy nerek, wad wrodzonych nerek, ocenie nerki przeszczepionej, testach farmakologicznych.
Współcześnie badanie przeprowadza się za pomocą gammakamery sprzężonej z komputerem. Starsze aparaty do renografii składają się z dwu lub trzech (do renocystografii) głowic pomiarowych i rejestratorów przykładanych do skóry nad nerkami czy pęcherzem moczowym.
Badaniu nerek może towarzyszyć takie samo badanie pęcherza moczowego (renocystografia).