Fala Kelvina – fala w oceanie lub atmosferze powstająca na skutek zaburzenia ruchu wody lub powietrza przez siłę Coriolisa, obserwowana w pobliżu linii brzegowej ląd-ocean lub na równiku.
Nazwa fali pochodzi od tytułu Lorda Kelvina, który w 1879 roku jako pierwszy opisał wpływ obrotu Ziemi na fale grawitacyjne w oceanie.
Oceaniczne fale Kelvina Długie fale w oceanie zachowują się inaczej niż fale na wodzie obserwowane w małej skali ze względu na obrót Ziemi. Równania opisujące ruch takiej fali dane są przez tzw. równania płytkiej wody.
Brzegowe fale Kelvina
gdzie: – prędkość równoległa do równoleżnika, – prędkość równoległa do południka, – przyspieszenie ziemskie, – parametr Coriolisa, – odchylenie od średniej wysokości kolumny wody (głębokość morza),
Parametr Coriolisa dany jest jako:
gdzie: – prędkość kątowa Ziemi, – szerokość geograficzna.
Brzeg morza stanowi barierę dla przepływu wody. Dla brzegu równoległego do równoleżnika (dla przykładu, w przybliżeniu polskie wybrzeże Bałtyku jest tak ułożone) przepływ wody jest także w kierunku równoleżnikowym, czyli wtedy:
Rozwiązania zależą tylko od i można je ogólnie zapisać w postaci: