thumb|200px|Gubernia radomska 1844–1866 thumb|200px|Gubernia radomska – kolorem jasnozielonym granice z lat 1844–1866, kolorem ciemnozielonym granice po 1866 thumb|200px|Herb guberni w latach 1845–1866 thumb|200px|Herb guberni radomskiej na budynku Kasy Pożyczkowej Przemysłowców Radomskich Gubernia radomska (ros. Радомская губерния) – jednostka administracyjna w Królestwie Polskim istniejąca w latach 1844–. Powstała w wyniku połączenia guberni sandomierskiej oraz guberni kieleckiej (w latach 1844–1867)Dziennik Praw, T. 66, s. 291-293..
Jej stolica mieściła się w Radomiu – ośrodku administracyjnym dotychczasowej guberni sandomierskiej. Początkowo dzieliła się 8 powiatów: kielecki (w latach 1844–1867), miechowski (w latach 1844–1867), olkuski (w latach 1844–1867), opatowski, opoczyński, radomski, sandomierski, stopnicki (w latach 1844–1867).
Siedziba władz guberni Siedzibą władz guberni był Pałac Sandomierski w Radomiu – klasycystyczny budynek wzniesiony w latach 1825–1827 według projektu Antonia Corazziego – architekta sprowadzonego w 1819 z Toskanii na prośbę rządu Królestwa Polskiego, a konkretnie dzięki staraniom Stanisława Staszica.