W II Rzeczypospolitej mały|Część północna cmentarza mały|Kaplica Mieszczerskich (wzniesiona w latach 30. XX wieku) oraz dzwonnica cmentarna mały|Grób Sokratesa Starynkiewicza mały|Nagrobki staroobrzędowców mały|Groby budowniczych Pałacu Kultury i Nauki W 1915 całe duchowieństwo prawosławne Warszawy, na czele z arcybiskupem Mikołajem, udało się na bieżeństwo, zabierając ze sobą dokumenty kancelarii cmentarnej. Zaginęły one w Rosji i nigdy nie zostały odzyskane. Do 1919 cmentarz pozbawiony był wszelkiej opieki i ulegał dewastacji. Przybyły w wymienionym roku ks. Jan Kowalenko, który zaczął odprawiać nabożeństwa w cerkwi św. Jana Klimaka, opisywał stan nekropolii jako niepokojący. O zniszczeniu wielu nagrobków pisano również w warszawskiej prasie. W 1921 Robotnik opisywał je w następujący sposób:
Od 1919 kościół św. Wawrzyńca był ponownie własnością parafii rzymskokatolickiej. W związku z tym w 1921 między terenem kościoła a cmentarzem prawosławnym wzniesiono ogrodzenie, zaś w 1932 władze Warszawy zgodziły się na ekshumację 50 spośród grobów położonych w najbliższym sąsiedztwie kościoła. Szczątki i nagrobki zostały następnie przeniesione na cmentarz prawosławny.