Oflag II D Groß Born (Groß Born-Westfalenhof) – niemiecki obóz dla oficerów państw alianckich wziętych do niewoli w czasie II wojny światowej położony koło miejscowości Kłomino, istniejący w latach 1940–1945. Wyzwolony w lutym 1945 roku przez żołnierzy z 18 Pułku Piechoty 1 Armii Wojska Polskiego.
Historia Obóz został utworzony 1 czerwca 1940 r. na miejscu stalagu II E Groß Born na wschodniej części wzgórza zwanego Hundsberg (Psią Górką) w pobliżu miejscowości Westfalenhof (dzisiejsze Kłomino) na południowym krańcu poligonu wojskowego. Początkowo w obozie przebywali tylko francuscy jeńcy wojenni. W lutym 1941 r. przebywało w nim 3731 Francuzów (3166 oficerów i 565 ordynansów), a w kwietniu 1942 r. – 2826 (2408 oficerów i 418 ordynansów). Oflag II D znany był z ucieczek jeńców (pierwsza miała miejsce już 15 sierpnia 1940 r.). W połowie 1942 r. Francuzi zostali z obozu wywiezieni, a zamiast nich osadzono Polaków, z obozu w Arnswalde (Choszczno) których 1 czerwca 1942 r. było 2818 (2544 oficerów i 274 ordynansów), a także jeńców sowieckich, których było ok. 26 000. Liczba polskich jeńców znacznie wzrosła w latach 1944–1945;