Antypapież Honoriusz II należał do zagorzałych przeciwników reformy kościelnej reprezentowanej przez mnicha Hildebranda. Natychmiast po wyborze rozpoczął marsz na Rzym. W kwietniu 1062 zdobył miasto i wypędził z niego papieża Aleksandra II. Nie udało mu się jednak dokonać uroczystej koronacji ani na dłużej pozostać w mieście, ponieważ został z niego wyparty przez wojska księcia Godfryda z Lotaryngii. Schronił się w Parmie, a w tym samym czasie w Augsburgu i w Rzymie zebrał się sąd, którego zadaniem było rozpatrzenie żądań obu biskupów do sprawowania godności papieskiej. Do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w 1063, Aleksander II i Honoriusz II nawzajem się ekskomunikowali. Piotr Cadalus próbował również ponownego zdobycia papieskiej stolicy, ale zamierzonego planu nie osiągnął, gdyż znów został wyparty. Schizmę zakończył w 1064 król niemiecki, który ostatecznie przestał popierać antypapieża i opowiedział się za Aleksandrem II.
Honoriusz II opuszczony przez rzymską arystokrację i niemieckich stronników stracił wszelkie wpływy i nie odgrywał później żadnej większej roli. Wrócił do Parmy, gdzie do końca życia pozostawał miejscowym biskupem.
Zobacz też Antypapież Poczet papieży
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Biskupi Parmy Honoriusz II, Antypapież Kategoria:Zmarli w 1072 Kategoria:Urodzeni w XI wieku